Bologna

Alles, alles, ja eigenlijk alles is in Italië veel beter.
Zelfs de moderne huizenbouw heeft er een minder verpestende invloed op de schoonheid van oude steden dan in andere landen, Frankrijk bijvoorbeeld.
Niet alleen dat de hemel blauwer is in Italië en het zonlicht droomachtiger oranje, maar de winkels zijn er smaakvoller, de mensen op straat beter gekleed, vriendelijker ook dan elders, de spoorwagons beter ontworpen en beter geschilderd-die onnavolgbare leigrijze kleur!-de hotels gastvrijer, de restaurants... Ja, wat over de restaurants te zeggen? De Italiaanse keuken is voorzeker simpeler dan de Franse, maar daar staat tegenover dat je in Italië bij een eerste klas restaurant je maag kunt vol eten voor vijftien gulden, met alles erbij: aperitief, wijn, kaas, ijs, koffie. In Parijs betaal je daarvoor minstens vijfmaal zoveel.
Ik begrijp echt niet dat er nog een toerist ergens anders naartoe gaat dan naar Italië.
Waar smaakt de koffie zo lekker?
Waar koop je zulke mooie kleren, schoenen, tassen, overhemden, dassen, sokken?
Voor wie het nog niet geraden had: nergens.
Een paar weken geleden ben ik in Bologna geweest, een van de oudste universiteitssteden van Europa. Natuurlijk waren de zuilen van de oude universiteit volgeplakt met communistisch drukwerk en allerlei barbaarse kreten. Maar de studenten zagen er keurig uit, een lust voor het oog. Geen Italiaanse student, hoe links ook, zal het in zijn hoofd halen erbij te gaan lopen als een clochard die op de eerste dag van de maand zijn hele AOW al heeft opgedronken. (W.F. Hermans: "Boze brieven van Bijkaart", de Bezige Bij, Amsterdam, 1977, pag. 349)

Deze boutade in perfecte Hermans-stijl ontlokt mij nog steeds een glimlach, en doet me ook beseffen dat er tussen midden jaren zeventig en nu wel wat veranderd is. Zo zul je, als je je in de universiteitswijk begeeft, binnen vijf seconde een clochard, al of niet een vemomde student, tegenkomen die je om wat geld vraagt. Bovendien is er nog maar weing communistisch drukwerk te bewonderen. Toegegeven, er zijn inderdaad nog heel wat barbaarse kreten en een gigantische hoeveelheid (apolitieke) graffiti. Waar Hermans nog steeds wel gelijk in heeft is de kwaliteit van het Italiaanse eten, al is de prijs niet meer vijftien gulden, zelfs niet vijftien Euro.
Ik kwam te werken bij de radiosterrenkunde groep in Bologna, die ik al vrij goed kende toen ik nog in Leiden was. Mijn onderzoek richt zich sindsdien vooral op de radiostructuur van radiosterrenstelsels. In 1989 verhuisde ik naar het Osservatorio Astronomico in Bologna, maar bleef ook medewerker van het Istituto di Radioastronomia. Vanaf 2009 was ik daar weer officieel terug tot mijn pensionering in 2013. Ik ben nog wel geassocieerd met IRA en heb het wetenschappelijk onderzoek dus nog niet geheel opgegeven.